Ermelinda Coccia

Η Ερμελίντα Κοτσία γεννήθηκε στην Οφίδα, ένα μικρό χωριό στις Μάρκε(Ιταλία), το 1984. Όταν ήταν μικρή, κατά τη διάρκεια των ταξιδιών με το αυτοκίνητο μαζί με την οικογένειά της, το αγαπημένο της παιχνίδι ήταν να συνδυάζει το ταξίδι με τη φαντασία της για να επινοεί ιστορίες όπως στις ταινίες. Το 1994 έχασε τον πατέρα της, σιδηρουργό και καλλιτέχνη του σιδήρου, λόγω ασθένειας. Μεγαλώνει αγκαλιασμένη από την αγάπη της μητέρας και της αδελφής της, οι οποίες της δίνουν την ελευθερία να ονειρεύεται και να εκφράζει τα συναισθήματά της.

Αρχίζει να σχεδιάζει αναβιώνοντας τα σκίτσα που έφτιαχνε ο πατέρας της για την επεξεργασία του σιδήρου, έτσι ώστε στην ηλικία των 14 ετών αποφασίζει να εγγραφεί στο Καλλιτεχνικό Λύκειο Osvaldo Licini του Ασκόλι Πιτσένο. Εκεί έρχεται σε επαφή με τις τεχνικές της ζωγραφικής και την αναλογική φωτογραφία, που την οδηγούν να συνεχίσει την πορεία της στην Ακαδημία Καλών Τεχνών του Ουρμπίνο.

Παρόλο που παρακολουθεί το μάθημα Ζωγραφικής, ανακαλύπτει και ερωτεύεται την Body Art και τη Βιντεοτέχνη, που της επιτρέπουν να εκφραστεί πρώτα μέσω του σώματος και στη συνέχεια με το βίντεο. Στα έργα που δημιούργησε αυτά τα χρόνια ξεχωρίζει η προσοχή στη δύναμη και τους φόβους της ανθρώπινης ψυχής. Αποφοιτά με άριστα παρουσιάζοντας την πρώτη της ταινία μικρού μήκους L’altalena, που δημιουργήθηκε μαζί με μερικούς συμμαθητές της που προσφέρθηκαν τόσο να παίξουν όσο και να εργαστούν πίσω από την κάμερα.

Εντελώς γοητευμένη από την έβδομη τέχνη, αποφασίζει να συνεχίσει τις σπουδές της στη Ρώμη, γράφτηκε στο Ελεύθερο Πανεπιστήμιο Κινηματογράφου της Ρώμης. Στο τέλος του προγράμματος δημιουργεί το Weltanshauung, μια ταινία μικρού μήκους που αφηγείται τη μοναξιά μιας γυναίκας παγιδευμένης στο κατώφλι που χωρίζει την πραγματικότητα από τη μυθοπλασία. Αποφασισμένη να μην εγκαταλείψει τον κόσμο του βίντεο, ειδικεύεται στις τεχνικές λήψης στο Centro Sperimentale Televisivo της Ρώμης και επιλέγει να αφήσει στην άκρη την ενδοσκόπηση για να διευρύνει το βλέμμα της προς ό,τι την περιβάλλει.

Ξεκινά να ασχολείται με κοινωνικά θέματα και, κατά συνέπεια, με το ντοκιμαντέρ. Συν-σκηνοθετεί μαζί με τον Andrea Cottini και τον Davide Falcioni το Me Sem Rom, ένα ντοκιμαντέρ εξ ολοκλήρου αυτοπαραγωγής που περιγράφει τον τελευταίο χρόνο ζωής
του Casilino 900, του μεγαλύτερου καταυλισμού Ρομά στην Ευρώπη, ο οποίος εκκενώθηκε και κατεδαφίστηκε από τη διοίκηση Alemanno το 2010. Ταυτόχρονα συνεργάζεται ως δεύτερη εικονολήπτρια για μια σειρά ντοκιμαντέρ που γυρίστηκαν στην Ιρλανδία, τη Σκωτία, τη Σουηδία και τη Νότια Αφρική και παρήχθησαν για ένα κανάλι της Sky tv.

Στη συνέχεια, καθώς δεν ένιωθε άνετα στον κινηματογραφικό χώρο, επιστρέφει στις Μάρκε. Ενώ εργάζεται σε ένα εστιατόριο ως σερβιτόρα, συνεχίζει να αφιερώνεται στην τέχνη και την αφήγηση. Γυρίζει το Vivo, ένα ερευνητικό ντοκιμαντέρ που ερευνά το νόημα της ζωής μέσα από την εμπειρία 7 ανθρώπων. Το 2012 αναζητώντας νέα ερεθίσματα, μετακομίζει στο Παρίσι όπου το βράδυ εργάζεται ως σερβιτόρα και κατά τη διάρκεια της ημέρας αφιερώνεται στο μοντάζ του Vivo.

Μετά από 8 μήνες επιστρέφει στην Ιταλία και αρχίζει να εργάζεται ως τεχνικός βίντεο για έναν τηλεοπτικό σταθμό. Εν τω μεταξύ, βγάζει από το συρτάρι το σενάριο του Senzapaura και αποφασίζει να το γυρίσει. Επιστρέφει για να διηγηθεί την ιστορία που έζησε με τον πατέρα της, αλλά με μια λιγότερο οικεία οπτική, που να μπορεί να αγγίξει κατευθείαν τον καθένα. Περιγράφει έτσι τον καρκίνο από την ονειρική και θετική οπτική ενός μικρού κοριτσιού.

Ο κινηματογράφος και το βίντεο, αν και αποτελούν πολύ έντονες παθιασμένες ασχολίες, κατά τη διάρκεια της παραγωγής συνεχίζουν να συγκρούονται συχνά με τη φύση της. Το 2017, μέσω του Κουκλοθέατρου και της Sand Art, βρίσκει τον πολυπόθητο συνδυασμό μεταξύ του σχεδίου και της κινηματογραφίας σε έναν κόσμο πιο συγγενή με την ύπαρξή της και στον οποίο καταφέρνει να εκφραστεί ελεύθερα και με απόλυτη φυσικότητα.